حس نوستالژی بیشتر وجودم رو گرفته. فکر کردن در مورد خاطرات گذشته، دوستا و معلمای قدیمی، حتی کارتون ها و بازی های زمان بچگی.

دیشب هم یاد یه برنامه ی رادیویی افتادم که یه سری از شبهای زمان بچگی من با اون گره خورده بود. قصه ای که از رادیو پخش میشد و یه تیتراژ با مزه هم اونو کامل میکرد.

گنجشک لالا... سنجاب لالا...آمد دوباره مهتاب  لالا

لالا لالایی... لا لا لالایی... لالا لالایی... لا لا لالایی...

گل زود خوابید مثل همیشه، قورباغه ساکت خوابیده بیشه، گل زود خوابید مثل همیشه، قورباغه ساکت خوابیده بیشه

لالا لالایی... لا لا لالایی... لالا لالایی... لا لا لالایی...

جنگل لا لالا، برکه لا لالا، شب بر همه خوش تا صبح فردا... شب بر همه خوش تا صبح فردا

لالا لالایی... لا لا لالایی... لالا لالایی... لا لا لالایی...

فایل صوتی

دلم برای اون موقع ها خیلی تنگ شده...

پرنده ای که قصد کوچ داره، از خراب شدن لانه اش نمی ترسه!!!

دعا نکنیم بارهایمان سبک تر شوند، دعا کنیم شانه هایمان قوی تر شوند

عکس با حالیه، نه؟

یاد گرفته ایم خودمان نباشیم. از خود حقیقی مان فرسنگ ها فاصله گرفته ایم. فقط کالبدمان را عوض میکنیم و در دنیایی که در آن زندگی میکنیم، نقش انسانهای مختلف را به تصویر میکشیم.

تا کی میخواهیم این نقابهای گوناگون را به چهره بزنیم؟! شاید در سر می پرورانیم که روزی، شاید چند صباحی دیگر، همان چیزی میشویم که واقعا هستیم. مگر عمر خود را چقدر طولانی تخمین زده ایم که حاضر به این بازگشت نیستیم؟! مگر چقدر لذت دارد این ایفای نقشها؟

کم کم خود را هم فراموش می کنیم و هیچگاه نمیتوانیم حسی را که زمانی در خود میدیدم بیابیم. حال ما مانده ایم و کسی که دیگر او را نمی شناسیم. دلمان برای سادگی ها تنگ میشود، همان احساسات پاک و رویایی دوران کودکی. جالب است، بسیاری از ما دلتنگ آن روزها میشویم که شاید دیگر در این روزمرگی گمشان کرده ایم.

 امروز دلم تنگ بود. از این سیاست در رفاقت! از اینکه بی هیچ علتی، روابطمان را آنطور که باید نشان نمیدهیم. دلتنگ دوستانی بودم که بدون دلیل خاصی آنها را در کنارم نمی بینم. بحث همان نقاب است و سیاست. غرور را هم به آنها اضافه کنید... شاید من هم در این میان مقصر باشم، شــایــــد ...

گل نیلوفر در مرداب می روید تا همه بدانند در سخت ترین ها می توان زیباترین ها را آفرید.